Het S2-formulier geldt alleen binnen de EU/EER en Zwitserland: artikel 20 van Verordening (EG) nr. 883/2004 dekt geplande behandeling in een andere lidstaat, en Richtlijn 2011/24/EU vergoedt daar zorg tot het tarief van het eigen land. Geen van beide reikt tot Turkije, India, Mexico of de VAE. Voor die bestemmingen beslist het eigen stelsel van de patiënt per geval (Nederland: de Zorgverzekeringswet kent geen aparte regels voor zorg in het buitenland, de zorg moet ook in Nederland verzekerd zijn en wordt vergoed tot het Nederlandse tarief; Duitsland: volgens § 18 SGB V „kan” de kas betalen, en alleen als de behandeling uitsluitend buiten de EU/EER mogelijk is), biedt NHS.uk buiten Europa geen route en betaalt Medicare buiten de VS in het algemeen niets. De realistische betalers zijn een particuliere verzekeraar die schriftelijk voorafgaande toestemming of een garantiebrief geeft, een Golfstaat als sponsor met een schriftelijke goedkeuring, of de patiënt zelf. Deze gids beschrijft 13 routes, met bronnen, zodat een bureau of zorgaanbieder vóór de reis van de patiënt om de juiste documenten kan vragen. Het is planningsinformatie, geen verzekerings- of juridisch advies.
Bijgewerkt: 2026-10-17 · Leestijd: 46 min · Gids
De meeste betaalproblemen in medisch toerisme beginnen met één zin die niemand heeft gecontroleerd: „uw verzekering betaalt”. De regels erachter verschillen per herkomstland, en de twee Europese mechanismen die het vaakst worden aangehaald, het S2-formulier en de richtlijn grensoverschrijdende gezondheidszorg, houden op bij de grens van de EU/EER en Zwitserland. Deze gids scheidt de routes die bestaan van die welke niet bestaan en zegt voor elke route wie beslist, welke documenten nodig zijn, hoe lang het duurt, wat meestal is uitgesloten en wat de patiënt vóór de reis moet doen.
Zij is geschreven voor bureaus voor gezondheidstoerisme in Europa, aan de Golf, in het Verenigd Koninkrijk en in de Verenigde Staten en voor de klinieken, ziekenhuizen en hotels die hun patiënten ontvangen, en beantwoordt ook de vraag die Nederlandse verzekerden het vaakst stellen: „vergoedt mijn zorgverzekering een behandeling in het buitenland?” De betaalrouter bovenaan de pagina stelt maximaal zes vragen en eindigt bij een van de 13 routekaarten; de onderstaande secties bevatten dezelfde kaarten volledig, een vergelijkingstabel, de belangrijkste bestemmingen, de regels van de herkomstlanden en een lijst van wat een bureau nooit mag beloven.
De router volgt de vragen die een betaler stelt. Die zijn: (1) waar de patiënt woont: in de EU, de EER of Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, een Golfstaat of elders; (2) voor patiënten in de EU, de EER, Zwitserland of het Verenigd Koninkrijk, waar de behandeling zou plaatsvinden: binnen of buiten de EU/EER en Zwitserland; (3) of de behandeling gepland is of spoedzorg tijdens een reis; (4) wie thuis zou betalen: een publieke regeling of overheidssponsor, een particuliere verzekeraar of werkgeversplan, of niemand; (5) of de behandeling medisch noodzakelijk is of electief en cosmetisch; en (6) voor EU-patiënten of de zorgaanbieder deel uitmaakt van het publieke stelsel of een willekeurige is, ook een particuliere, en voor particulier verzekerde patiënten of de verzekeraar de zorgaanbieder rechtstreeks betaalt. De antwoorden eindigen bij een van de 13 routes. Niets wat de bezoeker kiest wordt ergens naartoe gestuurd; het pad staat in het webadres zodat het kan worden gedeeld.
De tabel noemt per route wie beslist, het belangrijkste document, de gebruikelijke tijd en de belangrijkste uitsluiting. De tijden zijn die welke de bronnen publiceren; waar een bron er geen noemt, zegt de tabel dat in plaats van te gokken.
Elke routekaart heeft dezelfde onderdelen: wie betaalt, wie beslist, de documenten, de tijd, wat meestal is uitgesloten, wat de patiënt vóór de reis moet doen, wat u nooit mag beloven en de bronnen. „Meestal uitgesloten” betekent wat de aangehaalde regel of de betaler buiten de dekking laat, niet een voorspelling voor een bepaalde patiënt.
Wie betaalt: De eigen wettelijke zorgverzekeraar van de patiënt, tegen de tarieven en eigen bijdragen van het land van behandeling. Met een S2 wordt de patiënt behandeld alsof hij daar verzekerd is: als het land van behandeling de zorgaanbieder rechtstreeks betaalt, wordt de rekening tussen de twee instanties verrekend en betaalt de patiënt alleen de plaatselijke eigen bijdrage (Verordening (EG) nr. 883/2004, artikel 20, lid 2; Handleiding voor patiënten, paragraaf 6.1).
Wie beslist: De zorgverzekeraar van herkomst (de „bevoegde instelling”) verleent of weigert voorafgaande toestemming. Zij mag niet weigeren als de behandeling tot de prestaties in het woonland behoort en daar niet binnen een medisch verantwoorde termijn kan worden gegeven, gelet op de gezondheidstoestand en het waarschijnlijke verloop van de ziekte (artikel 20, lid 2).
Documenten:
Doorlooptijd: Er is geen EU-brede termijn: elk land stelt „redelijke termijnen” vooraf vast en maakt ze openbaar (Richtlijn 2011/24/EU, artikel 9, lid 3). Ter vergelijking: een Duitse wettelijke ziekenkas moet binnen 3 weken op een aanvraag beslissen, of binnen 5 weken als zij de Medische Dienst raadpleegt (§ 13, lid 3a, SGB V), en Spanje stelt een maximum van 45 dagen voor de voorafgaande toestemming (Real Decreto 81/2014, artikel 16, lid 4). Vraag de verzekeraar schriftelijk naar de termijn.
Meestal uitgesloten:
Vraag de patiënt vóór de reis om:
Beloof nooit: Dat een S2 „wordt afgegeven” of dat het geldt bij een particuliere kliniek: de verzekeraar van herkomst beslist, en het S2 werkt alleen bij zorgaanbieders in het publieke stelsel.
Bronnen: Verordening (EG) nr. 883/2004, artikelen 19 en 20; Europese Commissie, Handleiding voor patiënten, paragrafen 3.1, 5.1 en 6.1; Richtlijn 2011/24/EU, artikel 9.
Wie betaalt: De patiënt betaalt de zorgaanbieder; de zorgverzekeraar vergoedt achteraf tot de kosten die dezelfde zorg in het eigen stelsel zou hebben gekost en nooit meer dan de werkelijke kosten (Richtlijn 2011/24/EU, artikel 7, lid 4). Publieke en particuliere zorgaanbieders zijn toegestaan.
Wie beslist: De zorgverzekeraar beslist of de behandeling in het eigen land een verzekerde prestatie is en of voorafgaande toestemming nodig is. Een lidstaat mag toestemming alleen eisen voor zorg met ten minste één nacht ziekenhuisopname, zeer gespecialiseerde en kostbare zorg, behandelingen met een bijzonder risico of een zorgaanbieder over wie ernstige kwaliteitszorgen bestaan (artikel 8, lid 2). Als aan de voorwaarden van de verordening is voldaan, verleent de verzekeraar toestemming op grond van de verordening, tenzij de patiënt anders vraagt (artikel 8, lid 3).
Doorlooptijd: Aanvragen moeten binnen redelijke, openbaar gemaakte termijnen worden afgehandeld (artikel 9, lid 3); een lidstaat die geen financiële compensatie tussen instellingen toepast, moet patiënten „zonder onnodige vertraging” vergoeden (artikel 9, lid 5). De richtlijn noemt geen vast aantal dagen.
Beloof nooit: Een vergoedingsbedrag, of dat de hele rekening terugkomt: het maximum is het tarief van het eigen land en dat stelt de verzekeraar vast.
Bronnen: Richtlijn 2011/24/EU, artikelen 3, 7, 8 en 9; Europese Commissie, Handleiding voor patiënten, paragrafen 3.2 en 6.2; Spanje, Real Decreto 81/2014, artikelen 10 en 16 en bijlage II.
Wie betaalt: In de praktijk de patiënt, tenzij het nationale recht een bijdrage toelaat. Noch het S2 noch de richtlijn reikt tot een niet-EU-land: beide zijn geschreven voor behandeling in een andere lidstaat (Verordening 883/2004, artikel 20; Richtlijn 2011/24/EU, artikel 3, onder d en e). Voorbeeld: het Duits-Turkse sociale-zekerheidsverdrag geeft een wettelijk verzekerde Duitser op vakantie in Turkije alleen de behandeling die binnen 24 uur nodig is; alle andere behandeling, particuliere zorgaanbieders en repatriëring betaalt de patiënt zelf (DVKA-informatieblad „Urlaub in der Türkei”, stand 1 april 2026).
Wie beslist: De wettelijke verzekeraar van de patiënt, volgens het nationale recht en naar eigen inzicht. Nederland: voor zorg in het buitenland bestaan geen specifieke regels in de Zorgverzekeringswet; dezelfde zorg moet in Nederland verzekerd zijn, de kosten worden vergoed tot het Nederlandse tarief, de zorgverzekeraar kan extra voorwaarden stellen, zoals een verwijzing, en toestemming vooraf vragen wordt aangeraden (Zorginstituut Nederland). Duitsland: de kas „kan” de kosten geheel of gedeeltelijk overnemen, maar alleen als de behandeling volgens de erkende medische stand alleen buiten de EU/EER mogelijk is, en zij kan kosten voor een begeleider toevoegen (§ 18, leden 1 en 2, SGB V). Frankrijk: een uitzonderlijke forfaitaire vergoeding na een gunstig advies van de medische dienst, als de patiënt aantoont dat hij de zorg niet in Frankrijk kan krijgen (Code de la sécurité sociale, artikel R. 332-2).
Doorlooptijd: Nationaal bepaald en voor de uitzonderingsroute niet gepubliceerd. Duitsland: een kas moet binnen 3 weken op een aanvraag beslissen, of binnen 5 weken als zij de Medische Dienst raadpleegt (§ 13, lid 3a, SGB V). Elders vraagt u de verzekeraar schriftelijk naar de termijn.
Beloof nooit: Dat een S2, een EHIC of een „Europese” pas geldt in Turkije, India, Mexico of de VAE, of dat een uitzonderlijke bijdrage een recht is.
Bronnen: Zorginstituut Nederland, Buitenland en zorg; SGB V, §§ 13, 18 en 52, gesetze-im-internet.de; DVKA, Urlaub in der Türkei (stand 1 april 2026); ameli.fr, Soins programmés à l’étranger.
Wie betaalt: De NHS, die de publieke zorgaanbieder in het land van behandeling rechtstreeks betaalt. Sommige landen vragen de patiënt toch een eigen bijdrage. De route geldt alleen voor publieke zorgaanbieders, nooit voor particuliere behandeling.
Wie beslist: In Engeland het team European Cross Border Healthcare van NHS England; Schotland, Wales en Noord-Ierland hebben eigen goedkeuringsinstanties (in Wales de Local Health Board). De behandeling moet routinematig beschikbaar zijn binnen de NHS, en de NHS moet bevestigen dat zij die niet binnen een medisch aanvaardbare termijn kan bieden („undue delay”).
Doorlooptijd: NHS England zegt dat een volledige aanvraag tot 20 werkdagen kan duren voor verwerking en besluit, en langer als gegevens ontbreken.
Beloof nooit: NHS-financiering voor een behandeling in de EU: de goedkeuring hangt af van „undue delay” en van routinematige beschikbaarheid in de NHS, en bestaat niet voor particuliere klinieken.
Bronnen: NHS, Planned treatment (S2 funding route); NHS, Going abroad for medical treatment; NHS Wales 111, S2 funding route.
Wie betaalt: De patiënt of diens particuliere verzekeraar. Er is geen NHS-route: de S2-route geldt alleen voor de EU, Noorwegen, IJsland, Liechtenstein en Zwitserland, en NHS.uk zegt dat geen van beide routes geldt voor behandeling buiten Europa. UKHSA TravelHealthPro noemt betaling door de NHS voor behandeling in het buitenland „zeer ongebruikelijk” en voegt toe dat zij gewoonlijk geen tandheelkunde of plastische chirurgie zou dekken.
Wie beslist: Er bestaat geen vaste regeling. Voor een uitzonderingsverzoek verwijst NHS.uk patiënten naar hun lokale integrated care board (Engeland); over een particuliere polis beslist de verzekeraar volgens zijn voorwaarden.
Doorlooptijd: Er is geen aanvraagroute waarvan de tijd te meten valt. Een particuliere verzekeraar bepaalt zelf zijn tijd voor voorafgaande toestemming (zie de route particuliere verzekering).
Beloof nooit: Dat de NHS een behandeling in Turkije, India, Mexico of de VAE betaalt of de nazorg overneemt: UKHSA zegt dat follow-up mogelijk niet wordt gedekt.
Bronnen: NHS, Going abroad for medical treatment; UKHSA TravelHealthPro, Travelling for treatment (medical tourism), bijgewerkt 17 juni 2024.
Wie betaalt: Niemand onder Original Medicare. In de meeste situaties betaalt Medicare geen zorg of hulpmiddelen buiten de VS (CMS-factsheet „Medicare Coverage Outside the United States”, april 2026). De drie beperkte uitzonderingen betreffen een noodgeval in de VS waarbij een buitenlands ziekenhuis dichterbij is, doorreis door Canada tussen Alaska en een andere staat, en een patiënt die in de VS woont en wiens woonplaats dichter bij een buitenlands ziekenhuis ligt; geen daarvan is een reis voor geplande behandeling. Medicare Advantage-plannen kunnen extra diensten in het buitenland dekken: controleer het plan.
Wie beslist: Medicare, volgens de regels; een Medicare Advantage-plan volgens zijn eigen voorwaarden; een Medigap-verzekeraar voor zijn dekking van noodgevallen op buitenlandse reizen.
Doorlooptijd: Niet van toepassing op geplande behandeling in het buitenland, die Medicare niet dekt. In de beperkte uitzonderingen dient de patiënt de claim na het verblijf in.
Beloof nooit: Dat Medicare of een Medigap-polis geplande behandeling in het buitenland betaalt.
Bronnen: CMS, Medicare Coverage Outside the United States (CMS Product No. 11037, april 2026).
Wie betaalt: Het plan of de verzekeraar, alleen voor zover de plandocumenten het zeggen. Het federale recht eist dat de samenvatting van het plan (summary plan description) van een werkgeversplan de uitkeringen, de uitsluitingen en de omstandigheden die tot afwijzing kunnen leiden vermeldt (ERISA, 29 U.S.C. § 1022); wat in het buitenland is gedekt, bepalen dus de plandocumenten, niet de kliniek. Een plan kan een medisch-reisvoordeel of gecontracteerde internationale zorgaanbieders toevoegen; zo ja, dan beschrijven de plandocumenten dat.
Wie beslist: De planbeheerder of verzekeraar. Voor groepsziektekostenplannen van werkgevers onder ERISA stelt 29 CFR 2560.503-1 de beslistermijnen vast: 72 uur voor dringende zorg, 15 dagen voor een claim vóór de zorg en 30 dagen voor een claim na de zorg, bij de laatste twee met één verlenging van ten hoogste 15 dagen.
Doorlooptijd: Voor ERISA-groepsziektekostenplannen: beslissing binnen 72 uur bij een dringende claim, binnen 15 dagen bij een claim vooraf en binnen 30 dagen bij een claim achteraf, elk één keer met ten hoogste 15 dagen te verlengen (de dringende niet). Andere plannen en verzekeraars bepalen hun eigen termijnen.
Beloof nooit: „Uw werkgeversplan dekt dit” voordat het plan het schriftelijk heeft bevestigd.
Bronnen: 29 CFR 2560.503-1, claimprocedure; 29 U.S.C. § 1022, summary plan description; voor Medicare Advantage CMS, Medicare Coverage Outside the United States.
Wie betaalt: De zendende staat, voor patiënten van wie de verwijzing naar het buitenland door zijn medische commissie wordt goedgekeurd; wat de goedkeuring niet dekt, betaalt de patiënt of de familie. Gepubliceerde voorbeelden. Saoedi-Arabië: de mededeling van het ministerie van Volksgezondheid van 25 september 2020 eist voor door de staat gefinancierde behandeling in het buitenland een koninklijk besluit of een besluit van de Hoogste Medische Autoriteit voor behandeling in het buitenland; een patiënt die op eigen kosten reist, heeft de acceptatie van een ziekenhuis in een medisch ontwikkeld land nodig, een gecertificeerd rapport dat in het Koninkrijk geen behandeling beschikbaar is en een aandoening die de Hoogste Medische Raad aanbeveelt voor behandeling in het buitenland; goedgekeurde patiënten mogen door ten hoogste twee personen worden begeleid, of het aantal dat de Autoriteit bepaalt. VAE: de dienst „Treatment abroad” van het ministerie van Gezondheid en Preventie staat open voor VAE-onderdanen wanneer passende behandeling niet beschikbaar is in de erkende instellingen van het ministerie, en een medische commissie beslist. Dubai: de richtlijn „Overseas Treatment Policies and Procedures” (2022) van de Dubai Health Authority geldt voor VAE-onderdanen met een in Dubai afgegeven paspoort, eist een medisch rapport van een geaccrediteerd ziekenhuis van niet ouder dan 30 dagen dat behandeling in het buitenland aanbeveelt, en laat een medische commissie de aanvragen in periodieke vergaderingen beoordelen. Oman: de e-dienst „Treatment Abroad” van het ministerie van Volksgezondheid verwerkt overplaatsingen uit overheidsziekenhuizen wanneer in het Sultanaat geen passende behandeling beschikbaar is of om goedgekeurde bijzondere redenen.
Wie beslist: Een medische commissie van de gezondheidsautoriteit van de zendende staat. Saoedi-Arabië: de Hoogste Medische Autoriteit (door de staat gefinancierd) en het ministerie van Volksgezondheid (reis op eigen kosten). VAE: het Medical Committee achter de MOHAP-dienst. Turkije, als zendende staat: de Sociale Zekerheidsinstelling betaalt behandeling in het buitenland alleen in de gevallen die artikel 66 van wet nr. 5510 opsomt, met name wanneer het advies van het ministerie van Volksgezondheid vaststelt dat de persoon in Turkije niet kan worden behandeld. Dubai: de medische commissie van de Dubai Health Authority. Oman: het ministerie van Volksgezondheid via zijn dienst Treatment Abroad.
Doorlooptijd: Alleen voor de VAE gepubliceerd: de MOHAP-dienstpagina noemt nul kosten en 5 werkdagen (controleer de actuele pagina). Voor Saoedi-Arabië en andere staten vonden wij geen gepubliceerde tijd, dus reken op de planning van de commissie en vraag de patiënt naar de datum van de goedkeuring.
Beloof nooit: „Het ministerie betaalt” zonder een schriftelijke goedkeuring die instelling en bereik noemt.
Bronnen: Saoedisch ministerie van Volksgezondheid, Treatment Abroad Scheme Policy Approved (25 september 2020); Ministerie van Gezondheid en Preventie van de VAE, Treatment abroad (dienstpagina gelezen via zoekfragmenten); Wet nr. 5510, artikel 66, mevzuat.gov.tr. Zie ook Dubai Health Authority, Overseas Treatment Policies and Procedures (2022) en Omaans ministerie van Volksgezondheid, Treatment Abroad Request.
Wie betaalt: De verzekeraar, binnen de polisvoorwaarden. Het geldingsgebied is een polisvoorwaarde. De modelvoorwaarden van Duitse particuliere verzekeraars (MB/KK 2009, stand juni 2024) strekken de dekking uit tot behandeling in Europa, bij overeenkomst uit te breiden tot niet-Europese landen, plus de eerste maand van een tijdelijk verblijf buiten Europa; het verzekerde evenement is medisch noodzakelijke behandeling (§ 1, leden 2 en 4). Andere verzekeraars gebruiken hun eigen voorwaarden.
Wie beslist: De verzekeraar, via zijn medisch adviseur, volgens de polisvoorwaarden en het dekkingsoverzicht.
Doorlooptijd: Per verzekeraar verschillend. Voorbeeld: Bupa Global zegt dat goedkeuring voor sommige behandelingen direct kan zijn en anders binnen 48 uur volgt, en dat een voorafgaande toestemming 31 dagen geldig is vanaf de start van de behandeling.
Beloof nooit: Dat een polis „behandeling in het buitenland dekt” zonder schriftelijke bevestiging van de verzekeraar voor deze behandeling.
Bronnen: PKV-Verband, MB/KK 2009 (stand juni 2024), § 1; BGH, 14 juni 2017, IV ZR 141/16; Bupa Global, gids voor voorafgaande toestemming.
Wie betaalt: De verzekeraar betaalt het gedekte deel rechtstreeks aan de zorgaanbieder en de patiënt betaalt de rest (eigen risico, eigen bijdrage en niet-gedekte posten), meestal alleen bij een zorgaanbieder in het netwerk en na voorafgaande toestemming. De gids van Aetna International voor zorgaanbieders zegt dat een garantiebrief (GOP) laat zien welk deel van de rekening vóór ontslag bij de patiënt moet worden geïnd en welk deel de verzekeraar betaalt; Bupa Global zegt dat voorafgaande toestemming rechtstreekse afrekening met netwerkzorgaanbieders mogelijk maakt. Zie rechtstreekse facturering.
Wie beslist: De verzekeraar geeft de garantiebrief af of weigert die na controle van de dekking; de zorgaanbieder moet vóór de reis van de patiënt bevestigen dat hij de brief van die verzekeraar accepteert. Aetna International vraagt zorgaanbieders de garantie aan te vragen vóór de diensten worden verleend.
Doorlooptijd: Per verzekeraar verschillend. Bupa Global publiceert „direct of binnen 48 uur” voor voorafgaande toestemming en 31 dagen geldigheid; Aetna International vraagt de zorgaanbieder de garantie vóór de diensten aan te vragen, en dringende gevallen worden dag en nacht telefonisch afgehandeld.
Beloof nooit: Dat een garantie onbeperkt is of dat de verzekeraar „alles betaalt”: zij dekt alleen het bereik, het bedrag en de data die zij noemt.
Bronnen: Bupa Global, gids voor voorafgaande toestemming; Aetna International, direct-betalingsproces voor zorgaanbieders.
Wie betaalt: De patiënt of de familie. Dit omvat behandeling waarvoor geen regeling geldt, waarbij de dekking is geweigerd of waarbij de gekozen zorgaanbieder niet door de regeling wordt erkend. Het contract met de zorgaanbieder bepaalt de prijs, wat daarin zit en het betaalschema.
Wie beslist: Het behandelcontract en de offerte. Geen derde beslist, dus wat de offerte wel en niet omvat, is de hele bescherming (zie inbegrepen en niet inbegrepen en de checklist voor het kliniekcontract).
Doorlooptijd: Er is geen goedkeuringsstap. De planning is wat het contract zegt: een aanbetaling bij boeking en het restant op de momenten die het contract noemt.
Beloof nooit: Een „all-in”-prijs als het contract niet opsomt wat inbegrepen is en wat er gebeurt als zich een complicatie voordoet.
Bronnen: UKHSA TravelHealthPro, Travelling for treatment; Consumer Credit Act 1974, section 75; DVKA, Urlaub in der Türkei.
Wie betaalt: De patiënt. Publieke regelingen vergoeden alleen wat zij thuis dekken: de richtlijn vergoedt zorg die „behoort tot de prestaties waarop de verzekerde recht heeft” in de lidstaat van herkomst (artikel 7, lid 1); een Duitse wettelijke ziekenkas moet de patiënt laten meebetalen aan de behandeling van complicaties van een esthetische operatie zonder medische indicatie en moet het ziekengeld voor de duur van die behandeling geheel of gedeeltelijk weigeren of terugvorderen (§ 52, lid 2, SGB V); en UKHSA zegt dat betaling door de NHS voor behandeling in het buitenland gewoonlijk geen tandheelkunde of plastische chirurgie zou dekken.
Wie beslist: Niemand beslist over een vergoeding, omdat geen regeling haar dekt. Particuliere verzekeraars volgen de polistekst, die in de Duitse modelvoorwaarden medisch noodzakelijke behandeling is (MB/KK 2009, § 1, lid 2).
Doorlooptijd: Niet van toepassing: er is geen goedkeuringsstap.
Beloof nooit: Dat complicaties „thuis door de verzekering worden gedekt”: sommige wettelijke verzekeraars laten de patiënt meebetalen en de NHS dekt follow-up mogelijk niet.
Bronnen: Richtlijn 2011/24/EU, artikel 7, lid 1; SGB V, § 52; UKHSA TravelHealthPro, Travelling for treatment.
Wie betaalt: Voor een patiënt die al in het buitenland is en zorg nodig heeft die niet kan wachten: binnen de EU/EER en Zwitserland geeft de Europese zorgpas (EHIC; in het Verenigd Koninkrijk de GHIC) toegang tot medisch noodzakelijke publieke zorg onder dezelfde voorwaarden als voor plaatselijk verzekerden (Verordening 883/2004, artikel 19, lid 1; nhs.uk); elders betaalt de reisverzekering of de patiënt. De passen dekken nooit een reis om behandeld te worden: nhs.uk zegt dat zij niet gelden voor reizen naar het buitenland voor geplande medische behandeling, en de Europese Commissie beschouwt zorg die op vakantie wordt gezocht, niet medisch noodzakelijk is en kan worden uitgesteld als gepland.
Wie beslist: De zorginstelling van de verblijfplaats, bij de EHIC; de hulpverleningsdienst van de reisverzekeraar, bij een reisverzekering; Medicare alleen in zijn drie beperkte uitzonderingen.
Doorlooptijd: Direct: de pas of de alarmlijn van de verzekeraar wordt gebruikt op het moment van zorg.
Beloof nooit: Dat de EHIC of GHIC een reis om behandeld te worden betaalt: de passen dekken zorg die tijdens een verblijf noodzakelijk wordt en dekken geen geplande behandeling.
Bronnen: Verordening (EG) nr. 883/2004, artikel 19; NHS, Going abroad for medical treatment; Europese Commissie, Handleiding voor patiënten, paragraaf 3.
Spanje en Duitsland zijn EU-lidstaten; een verzekerde patiënt uit een ander EU/EER-land kan daar dus het S2 of de richtlijnroute gebruiken, en een NHS-patiënt de S2-route. Turkije, India, Mexico en de VAE liggen buiten de EU/EER en Zwitserland, dus daar gelden noch het S2 noch de richtlijn, en ook de NHS-S2-route en Medicare reiken er niet. Wat overblijft is het eigen stelsel van de patiënt per geval, een particuliere verzekeraar met een schriftelijke voorafgaande toestemming of garantiebrief, een Golfsponsor met een schriftelijke goedkeuring, of zelf betalen.
Voor de bestemmingskant van dezelfde beslissing, zie de gids over de hubs voor gezondheidstoerisme en, voor Turkije, de gids over het vergunningscertificaat. Termen als S2-formulier, Richtlijn 2011/24/EU, kostenvergoeding en gesponsorde patiënt worden uitgelegd in de woordenlijst medisch toerisme.
Dezelfde patiënt krijgt een ander antwoord naargelang het herkomstland. De tabel geeft de korte versie voor negen stelsels met de primaire bron van elk; de routekaarten hierboven bevatten de details.
Elk punt hieronder is een zin die behulpzaam klinkt en op het moment van uitspreken onwaar of onbewijsbaar is. Elk is gekoppeld aan de regel die hem onveilig maakt.
Een zorgaanbieder die wil dat verzekeraars en bureaus ja zeggen, moet klaar hebben: een gespecificeerde, gedateerde kostenraming; het behandelplan; een overzicht van vergunningen en accreditaties; factuursjablonen in het formaat van de verzekeraar; een genoemd aanspreekpunt voor vragen van betalers en een complicatiebeding. De eerste twee worden ondersteund door de kliniekcontrole en de pakketprijscalculator.
Health onMESSE is de online beurs voor gezondheidstoerisme. Bureaus doen gratis mee, zonder standkosten en zonder abonnement, en ontmoeten exposerende klinieken, ziekenhuizen en hotels in geplande videogesprekken; klinieken, ziekenhuizen en hotels exposeren om bureaus te laten zien hoe zij werken met verzekeraars, sponsors en patiënten die zelf betalen.
Bureaus doen gratis mee aan Health onMESSE en kunnen zich registreren als bureau om exposerende klinieken, ziekenhuizen en hotels te ontmoeten in geplande videogesprekken en hen vóór het eerste dossier te vragen naar garantiebrieven, offertes en voorwaarden bij complicaties.
Klinieken, ziekenhuizen en hotels kunnen exposeren op Health onMESSE om bureaus te laten zien hoe zij gespecificeerde kostenramingen, garantiebrieven en facturen aan sponsors afhandelen, en de exposantenpakketten bekijken.
Wetten en verordeningen zijn op 17 oktober 2026 in hun officiële of geconsolideerde tekst gelezen; pagina’s van betalers worden geciteerd zoals zij die dag waren gepubliceerd. Pagina’s die vanaf onze server niet konden worden geopend, zijn in de tekst aangegeven en voorzichtig geformuleerd.
English · العربية · Deutsch · Español · Français · Türkçe